سخن روز :
جمعه 10 مرداد 1399 / 08:59|کد خبر : 6462|گروه : دانشگاهی

ما به شک حضرت ابراهیم نیاز داریم/عید سعید قربان مبارک باد

ما به شک حضرت ابراهیم نیاز داریم/عید سعید قربان مبارک باد

عید سعید قربان عید بندگی و اطاعت از فرمان الهی فرخنده باد.

به گزارش کرددانش؛ امروز بزرگترین عید همه مسلمانان است عیدی که همه مسلمانان تلاش می کنند تا از ثمرات این عید بهره لازم را ببرند، همه افراد چه مسلمانان و غیر مسلمانان با داستان حضرت ابراهیم آشنایی کافی دارند و ما نمیخواهیم داستان را تکرار کنیم بلکه هدف نشان دادن جنبه های حقیقی و واقعی این داستان است که جامعه متاسفانه به این جنبه ها خیلی توجه نکرده اند و میتوان ادعا کرد که مسلمانان در این مورد بصورت گزینشی برخورد کردند.

اولین نکته از این داستان وجود شک و تردید در حضرت ابراهیم بود وقتی ایشان از طرف خدا پیامی دریافت کرد در اولین قدم نسبت به پیام شک و تردید کرد و فوری پیام را قبول نکرد، بلکه برای درک و معرفت بیشتر این شک و تردید را در خودش بوجود آورد اما منظور از شک و تردید سرپیچی کردن آن حضرت نسبت به پیام خدا نبود، بلکه ایشان با تفکر و استدلال با این پیام برخورد کرد.

ایشان از خودش سوال کرد که چطور خداوند مرا به چنین امری دستور داده است؟چطور خداوند از من میخواهد که پسرم را قربانی کنم؟مگر خداوند نمی دانند که نسبت پدر و فرزند به این آسانی نیست؟مگر خداوند از همه چیز آگاهی نیست؟اگر آگاه و داناست پس چرا این گونه دستوری را داده است؟در واقع حضرت ابراهیم با خداوند وارد یک نوع مجادله شد و از خداوند جواب قانع کننده ای میخواست تا اطمینان پیدا کند که مبادا همه این پیام ها یک تصور ذهنی و خالی باشد و آن وقت حضرت ابراهیم ضرر خواهد کرد چون بدون دلیل و اگاهی یک پیامی را قبول کرده بود که از جانب خداوند نازل نشده بود.

 در واقع حضرت ابراهیم در مسیر خداوند حرکت کرد به این صورت ایشان هر پیامی را از طرف خداوند نمی دانست و فکر می کرد شاید این پیام از جانب نفس شیطانی به ایشان رسیده باشد و اگر این پیام واقعا از طرف شیطان بود و ایشان به آن پیام عمل می کرد مسلما مورد سوال و جواب خداوند قرار می گرفت، ولی ایشان با چشم شک و تردید به این پیام نگاه می کرد.

اما شک و تردید حضرت ابراهیم یک نوع شک مبارک و عزیز بود،زیرا از این طریق ایشان به حقیقت دست پیدا می کرد. به قول استاد مطهری که می گفت: شک منزل اول برای دست پیدا کردن به حقیقت است ولی انسان نباید تا آخر در این شک باقی بماند و شک حضرت ابراهیم با دیگر شک های موجود در جامعه 180 درجه تفاوت داشت،زیرا امروز ما فقط شک می کنیم و برای برطرف کردن شک هیچ تلاش و کوششی را انجام نمی دهیم و متاسفانه در آخر در این شک و تردید باقی خواهیم ماند،در حالی که شک حضرت ابراهیم منزل اول بود و کم کم از منزل شک به سمت حقیقت حرکت کرد و این مسیر را با تفکر کردن،سوال کردن و دنبال استدلال و دلیل رفتن طی کرد تا به حقیقت رسید. 

اما نکته بعدی اینست که امروز متاسفانه علما و روحانیون ما می گویند که حضرت ابراهیم در برابر خداوند تسلیم شد و اما در مورد چگونگی تسلیم شدن ایشان حرفی یا سخنی را نمی گویند در حالی که تسلیم حضرت ابراهیم از طریق شک و تردید کردن بود نه از طریق سکوت. ما هم عقیده داریم که انسان باید در برابر حقیقت تسلیم شود ولی برای رسیدن به حقیقت در مرحله اول باید شک کرد ولی در ادامه باید این شک را به یقین و ایمان تبدیل کنند.

 امروز متاسفانه جامعه ما در برابر هر چیزی تسلیم میشوند و می گویند تسلیم به رضای خدا هستیم،در حالی که باید به دنبال سوال کردن و تفکر کردن باشید و در مسیر خداوند حرکت کنید،مسیر خداوند یک مسیر دست بسته نیست بلکه مسیر خداوند پویا و نشاط آور است و آدم را به منزل حقیقت می رساند. 

اگر حضرت ابراهیم به این معنی تسلیم خداوند میشد شاید اینقدر مورد لطف و محبت خداوند قرار نمی گرفت. ما در کنار تسلیم حضرت ابراهیم تسلیم حضرت ایوب را داریم که ایشان هم تسلیم خداوند بود ولی تسلیم حضرت ابراهیم کجا و تسلیم حضرت ایوب کجا. تفاوت این دو نوع تسلیم از زمین تا آسمان است. تسلیم حضرت ابراهیم از طریق شک و تردید و حرکت به سمت حقیقت از طریق سوال کردن،مجادله کردن،مناجات کردن با خداوند بود ولی تسلیم حضرت ایوب فقط صبر و تحمل کردن بود و ما امروز کمتر از تسلیم حضرت ایوب حرف میزنیم و حتی اگر توجه کنیم برای تسلیم حضرت ایوب مراسمی یا عیدی برگزار نمی کنیم،چرا؟چون تسلیم حضرت ایوب از نوع سکوت کردن بود در حالی که برای تسلیم حضرت ابراهیم هر سال مراسم و جشن برگزار می کنند و حتی یک حج هم به نام و به یاد ایشان هر سال برگزار می شود.

اگرچه هر دو پیامبر در آخر به سعادت و خوشبختی رسیدند ولی انصافا تسلیم حضرت ابراهیم شیرین تر و زیباتر از تسلیم حضرت ایوب بود. حضرت ابراهیم نشان داد که شک و تردید با مسئله تسلیم به رضای خداوند هیچ منافاتی باهمدیگر ندارند،به شرط اینکه از منزل شک و تردید حرکت کنیم و نه سکون کنیم.

ما اگر شک حضرت ابراهیم را با شک و تردید در جامعه خودمان مقایسه کنیم مسلما مشاهده خواهیم کرد که جامعه دانشگاهی صرفا نسبت به دین شک دارند و با چشم یقین به متون علمی نگاه می کنند،در حالی که شک در همه چیز لازم و ضروری است ولی جامعه دانشگاهی فرض می کنند که شک در متون علمی به دلیل قواعد عقلی امکان پذیر نیست. 

اما حضرت ابراهیم با شک کردن در دین نشان داد تنها راه رسیدن به حقیقت داشتن شک و تردید کردن است ولی باید این شک را به یقین و ایمان تبدیل کرد. اما نکته بعدی اینکه حضرت ابراهیم با نفس شیطانی مبارزه کرد و حق را از باطل تشخیص داد. 

راه حل حضرت ابراهیم برای این تشخیص همان شک و تردید کردن بود که در اینجا باعث روشنگری حضرت ابراهیم در خصوص حق و باطل شد. در واقع راه صحیح و درست برای تشخیص حق از باطل همین شک کردن است ولی انسان نباید در این مرحله باقی بماند بلکه شک و تردید موتور حرکت برای رسیدن به حق باشد. 

امروز در جامعه هر کسی یک تربیون در اختیار داشته باشند ادعا حق بودن و رسیدن به حقیقت می کنند،در حالی که باید نسبت به این عزیزان شک و تردید کرد. 

نمونه بارز این سخن آقای رییس جمهور و مابقیه مدیران در جامعه ما هستند که هر سخنی را به عنوان حقیقت به جامعه تحویل می دهند و متاسفانه بعضی از افراد بدون شک و تردید این سخنان را قبول می کنند ولی در مقابل خوشبختانه عده ای مشتاق رسیدن به حقیقت هستند و به این سادگی تسلیم سخنان مدیران جامعه نخواهند شد. 

حضرت ابراهیم انصافا شک و تردید مقدسی را به جامعه ما یاد داد و امیدوارم جامعه ما این شک حضرت ابراهیم را به عنوان درس بزرگی از ایشان یاد بگیرند.

 

یادداشت: مختار سلیمانی کارشناس ارشد جامع شناسی

 

انتهای پیام/


Kurddanesh Telegram Baner

برچسب ها :

عید فطرشک ابراهیمعید سعید فطر

نظرات کاربران :

اولین نفری باشید که در مورد این مطلب نظر می دهید!

دیدگاه های ارسالی شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.